Συγκίνηση μεγάλη! Μετά από 9 μήνες εγκλεισμού έφθασε η στιγμή για την πρώτη μας απόδραση της νέας μετά περιορισμού εποχής. Όχι virtual, όχι μέσα από τα γυαλιά των αναμνήσεων, αλλά αληθινή!  Προορισμός μας η αλπική δρακόλιμνη Βερλίγκα, που αυτή την εποχή φοράει τα πιο ζωντανά χρώματα της και γίνεται η βασίλισσα της Άνοιξης!

Λίμνη Βερλίγκα

Το τελευταίο σαββατοκύριακο του Μαΐου μας βρήκε σε ένα τοπίο απίστευτης ομορφιάς,  στην αγκαλιά της δρακόλιμνης Βερλίγκας, στο απομακρυσμένο χωριό Χαλίκι Τρικάλων. Σκαρφαλωμένη στα 2050μέτρα η Βερλίγκα ή Βρίγγα όπως λέγεται στα βλάχικα απλώνει τις φιδίσιες καμπύλες της κάτω από την κορυφή του Μέγα Τράπου, τη δεύτερη υψηλότερη του όρους Λάκμου μετά την Τσουκαρέλα. Εδώ πάνω γεννιέται ο ποταμίσιος θεός Αχελώος, γνωστός και ως Ασπροπόταμος στους ντόπιους.Τα νερά των πηγών ακολουθώντας φιδογυριστούς σχηματισμούς δημιουργούν μαιάνδρους που βυθίζονται σε μια μικρή καταβόθρα για να ξανεμφανιστούν πιο χαμηλά και να πάρουν τον ποταμίσιο δρόμο τους .

Ο μύθος λέει

Για έναν δράκο που ζούσε στα νερά της Βερλίγκας. Με τη μορφή φιδιού πετάχτηκε μέσα από το βράχο και έρποντας λίγα μέτρα, βρήκε μια τρύπα και χάθηκε ξανά στη γη, στο σημείο εκείνο που βυθίζονται τα νερά της λίμνης. Οι μαίανδροι που δημιουργούνται ακολουθούν τη πορεία του δράκου.

Χαλίκι

Το Χαλίκι χτισμένο σε υψόμετρο 1150μέτρα συγκαταλέγεται στα λεγόμενα βλαχοχώρια του Ασπροποτάμου Τρικάλων. Βρίσκεται στο βορειότερο τμήμα του νομού και απέχει 97χιλιόμετρα από τα Τρίκαλα και 26 χιλιόμετρα από το Μέτσοβο. Ένα χωριό με μεγάλη ιστορική, πολιτισμική και αρχιτεκτονική παράδοση. Δείγματα της τελευταίας αποτελούν οι πετρόχτιστες εκκλησίες που κατάφεραν να διασωθούν μετά από τις καταστροφές που διέπραξαν οι Γερμανοί το 1943. Είναι από εκείνα τα χωριά που το καλοκαίρι σφύζουν από ζωή και το χειμώνα ερημώνουν. Οι κτηνοτρόφοι του χωριού με τα κοπάδια τους πλημμυρίζουν τα οροπέδια και τις βουνοκορφές τους καλοκαιρινούς μήνες και τις πεδιάδες των Φαρσάλων τους χειμωνιάτικους. Γραφικό και αυθεντικό, διατηρεί έντονη την ορεινή γοητεία : καλοδιατηρημένα πετρόχτιστα σπίτια, τρεχούμενες βρύσες με επώνυμο, τοξωτά γεφύρια, λιθόστρωτα δρομάκια και παραδοσιακές γεύσεις.  Την πέτρινη μονοτονία της γήινης αρχιτεκτονικής ζωηρεύουν  τα παρθένα ελατοδάση, τα αιωνόβια πλατάνια, οι γιγάντιες οξιές και το κελάρυσμα του Άσπρου που περνάει ακριβώς κάτω από το χωριό.

Ανάβαση στη Δρακόλιμνη Βερλίγκα

Χαλίκι – Βερλίγκα : 3,5 ώρες

Βερλίγκα – χαλίκι : 2,5 ώρες

Συνολική διάρκεια πορείας : 6 ώρες

Υψομετρική διαφορά : 900m

Από τη πλατεία του χωριού και προχωρώντας κατηφορικά μέχρι το ρέμα συναντούμε τον δασικό δρόμο, ο οποίος οδηγεί ψηλά στη Βερλίγκα. Έχοντας τον ορμητικό Άσπρο στα αριστερά μας συνεχίζουμε στον χωματόδρομο. Σε περίπου 2χλμ αφήνουμε τον δασικό δρόμο και στρίβουμε αριστερά διασχίζοντας το ρέμα.  Αρχικά είχαμε αποφασίσει να ακολουθήσουμε την safe επιλογή του δασικού δρόμου και να μην χωθούμε σε μονοπάτια. Έκανε κι ο καιρός τα δικά του, μια συννεφιά, μια ήλιο! Στο δρόμο μας, όμως συναντήσαμε τον πεζοπορικό σύλλογο της Ηγουμενίτσας, που τα μέλη της με χαρά μας προσκάλεσαν στη παρέα τους και μοιραστήκαμε αυτή την μοναδική εμπειρία. Πεζοπορήσαμε μαζί τους ένα μεγάλο κομμάτι της διαδρομής. Ανηφορίζουμε μέσα σε καταπράσινα λιβάδια και ξαναβγαίνουμε στον χωματόδρομο. Στη συνέχεια ακολουθώντας το μονοπάτι που τέμνει τον χωματόδρομο μπαίνουμε σε πλούσιο ελατοδάσος με τη βοήθεια της σήμανσης ( κόκκινες κορδέλες). Αυτό το κομμάτι είναι από τα πιο ενδιαφέροντα και μαγευτικά της διαδρομής μας.

Περπατάμε μέσα σε πυκνό ελατοδάσος με το τραγούδι του κούκου να μας συντροφεύει. Άνοιξη! Ο ήλιος άλλοτε λάμπει και άλλοτε κρύβεται πίσω από τα σύννεφα. Ιδανικός καιρός για πεζοπορία!

Βρισκόμαστε στη θέση « Κριθάρια» όπου και συναντάμε τη πρώτη στάνη. Μια ολιγόλεπτη στάση είναι απαραίτητη για να ρεμβάσουμε τη θέα.

Γυμνές χιονισμένες βουνοκορφές, πλούσια ελατοδάση και ανθισμένα βοσκοτόπια συνθέτουν ένα βουκολικό τοπίο. Βγαίνουμε πάλι στον χωματόδρομο και μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να κόψουμε δρόμο μέσα από άναρχο μονοπάτι, επιστρέψαμε στον χωματόδρομο. Το μονοπάτι διασχίζει άλλοτε βραχώδεις ανηφοριές και άλλοτε βατά λιβάδια.

Ανάλογα με τις αντοχές και τις δυνάμεις ο κάθε πεζοπόρος σχεδιάζει βήμα-βήμα τη διαδρομή που θα ακολουθήσει. Εμείς συνεχίζουμε ήπια ακολουθώντας τον δασικό δρόμο και όποτε θεωρούμε απαραίτητο κόβουμε μέσα από οροπέδια. Το τοπίο αλλάζει, γίνεται πιο ορεινό, πιο άγριο. Αυτή την αγριάδα μαλακώνουν τα ρυτιδιασμένα ρυάκια που αυλακώνουν φιδογυριστά τούτο το βραχώδες τοπίο.

Ανηφορίζοντας συναντούμε στάνες που περιμένουν τα νομαδικά κοπάδια να επιστρέψουν την άνοιξη για να ξαναζωντανέψουν τα βουνά.

Ξεπηδούν μικροί καταρράκτες που οι σταγόνες τους μπορούν να σε δροσίσουν.

Διασχίζουμε ένα κομμάτι με τα τελευταία χιόνια του χειμώνα και μετά από μια μικρή απότομη πλαγιά στεκόμαστε μπροστά στη θρυλική Βερλίγκα!

Το σκηνικό δεν είναι αυτό που περιμέναμε να δούμε, μιας και υπάρχει αρκετό νερό ακόμη που έχει καλύψει τους εντυπωσιακούς μαιάνδρους και έχει δημιουργήσει μια μεγάλη λίμνη. Παρόλα αυτά είναι ένα εξωπραγματικό θέαμα βγαλμένο από παραμύθι. Η εικόνα είναι μια αλπική ζωγραφιά. Το καταπράσινο οροπέδιο της Βερλίγκας με τις ανθισμένες κίτρινες νεραγκούλες εναλλάσσεται με τις δαντελωτές χιονισμένες βουνοκορφές που καθρεφτίζονται στα νερά της λίμνης.

Επιβλητικές οι κορυφές του Μέγα Τράπου και αριστερά της Τσουκαρέλας που κλείνουν στη καρδιά τους το γεωλογικό φαινόμενο που λέγεται Βερλίγκα.

Επιστροφή από το ίδιο μονοπάτι στο Χαλίκι και ξεκούραση στον Σταύρο στη κεντρική πλατεία του χωριού με άφθονο τσίπουρο και τοπικούς μεζέδες.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση