Έρχονται κάποιες στιγμές που νιώθεις ότι θέλεις να ξεφύγεις από τους γκρίζους ρυθμούς της πόλης και να ταξιδέψεις κάπου κοντά αλλά να έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι μακριά; Νιώθεις να σου χτυπά συναγερμός για επιτακτική ανάγκη επαφής με τη φύση; Επειδή ο δικός μου χτύπησε στο κόκκινο, το προηγούμενο σαββατοκύριακο αφήσαμε πίσω μας την τσιμεντένια καθημερινότητα μας και πήραμε βαθιές, γεμάτες ανάσες οξυγόνου σε έναν από τους πιο anti stress κοντινούς προορισμούς στα χωριά της Ορεινής Αρκαδίας. Κλείνουμε τα αυτιά μας στο κάλεσμα της κοσμικής Βυτίνας και της δημοφιλής Δημητσάνας και κατευθυνόμαστε μέσω της Ε.Ο Τρίπολης-Ολυμπίας προς το ορεινό Βαλτεσινίκο.

Βαλτεσινίκο

Ακολουθώντας μια ελατοστεφανωμένη  διαδρομή θα αντικρίσουμε το κρεμαστό στολίδι του Μαινάλου, όπως το χαρακτηρίζουν, το Βαλτεσινίκο. Ένα χωριό πραγματικό κόσμημα: πανέμορφο και αυθεντικό. Προικισμένο με άπλετη φυσική ομορφιά, πνιγμένο κυριολεκτικά στο έλατο και στις φυσικές τρεχούμενες πηγές το Βαλτεσινίκο είναι ένας καταπραϋντικός και κατευναστικός τόπος που προσφέρεται για χαλάρωση.

Το πάζλ αυτής της ομορφιάς  συμπληρώνεται με το ακανόνιστο γκρι και καφέ  των πετρόκτιστων σπιτιών, κατασκευασμένα περίτεχνα από τους περίφημους Λαγκαδινούς μαστόρους, των λιθόστρωτων καλντεριμιών  και των αμέτρητων πέτρινων βρυσών, προσδίδοντας του, τον χαρακτηρισμό του παραδοσιακού οικισμού.

Κάνοντας μια βόλτα στο χωριό θα εντοπίσεις πολλά μικρά αρχιτεκτονικά  διαμαντάκια, άλλα αναστηλωμένα και ανακατασκευασμένα και άλλα εντελώς ερειπωμένα και ρημαγμένα με εμφανή τα σημάδια του χρόνου. Εγώ εντόπισα το δικό μου στην Άνω πλατεία. Αλλά θα συναντήσεις και πολλές νερομάνες με γάργαρο καθάριο νερό για να ξεδιψάσεις.

Η ηρεμία διαταράσσεται μόνο από τους χτύπους του ρολογιού, στην απάνω γειτονιά, στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Χτυπά κάθε μισή ώρα όλο το 24ωρο και σπάει την νωχελική σιωπή. Το θρησκευτικό στοιχείο είναι έντονο, μόνο μέσα στο χωριό υπάρχουν δέκα εκκλησίες, καθεμιά με τα δικά της χαρακτηριστικά και στοιχεία που την κάνουν ξεχωριστή.

Αξίζει μια βόλτα…

  • Στο μοναστήρι του Αϊ-Νικόλα ή Παλαιομονάστερο, βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό στο δρόμο προς τους Ολομάδες, στο φαράγγι του Ρεντζέλα.

Από τη στιγμή που κατεβαίνεις τα πρόσφατα κατασκευασμένα σκαλιά  νιώθεις συναισθήματα που αγγίζουν και τις πιο απόκρημνες χορδές της ψυχή σου, δέος, συγκίνηση, αγαλλίαση.

Θα νιώσεις μεγαλύτερα συναισθήματα όμως, όταν θα γυρίσεις το μεγάλο κλειδί της ξύλινης πορτούλας που βρίσκεται πάντα εκεί για να υποδέχεται τους επισκέπτες του και εισέλθεις. Ακόμη μεγαλύτερα, όταν ανακαλύπτεις την ιστορία του. Είναι δύσκολο να σου περιγράψω το εσωτερικό του γιατί πρόκειται για μια σπηλιά, η οποία χωρίζεται σε δύο επίπεδα και στεγάζει δύο μοναστήρια που συνδέονται μεταξύ τους, της Ανάληψης και του Αϊ-Νικόλα. Είναι σίγουρα πολύ εντυπωσιακό και ατμοσφαιρικό, ένα ζωντανό μνημείο ιστορίας. Θα σου δείξω όμως ότι είναι εφικτό από φωτογραφίες, καθώς είναι θεοσκότεινα. Λιγοστό, μόνο φως μπαίνει από τις μικροσκοπικές σχισμές που χρησιμεύουν ως παράθυρα και από τις πολεμίστρες.

Το μοναστήρι είχε αποτελέσει καταφύγιο για τους γενναίους κατοίκους και τους αγωνιστές της περιοχής στη προσπάθεια τους να γλιτώσουν  από την οργή του Ιμπραήμ. Η πολιορκία κράτησε τρείς ολόκληρες ημέρες και πραγματοποιήθηκαν επτά επιχειρήσεις από τους Τούρκους χωρίς να έχουν κάποιο αποτέλεσμα. Σε μια από αυτές είχαν ανακαλύψει μια τρύπα στην οροφή της σπηλιάς από όπου έριχναν αναμμένα ξύλα με σκοπό να κάψουν όλο το μοναστήρι με τους πολιορκημένους. Κατάφεραν να καταστρέψουν ένα μόνο μέρος. Μάλιστα αν προχωρήσεις μετά το δεύτερο επίπεδο στα πλαϊνά του διαδρόμου που σχηματίζεται θα δεις στο βάθος μια εξωτερική σπηλιά.

Κοίταξε επάνω και θα δεις ότι υπάρχει ακόμη ο βράχος σφηνωμένος που είχαν ρίξει τότε οι Τούρκοι για να εγκλωβίσουν τους πολιορκημένους.

  • Στο μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του 16αιώνα, χτισμένο μέσα στα έλατα και τους κέδρους.

Ένα μικρό, ταπεινό μοναστήρι με τις σπάνιες τοιχογραφίες στο εσωτερικό του. Λέγεται ότι συνδεόταν υπογείως με εκείνο του Αϊ-Νικόλα.

  • Μη χάσεις την ευκαιρία να αναρριχηθείς στις πλαγιές του Παλαιοκάστρου και να κατακτήσεις την υψηλότερη κορυφή του Βαλτεσινίκου, στα 1387μέτρα.

Είναι μια σχετικά εύκολη πεζοπορική διαδρομή που ξεκινά από την εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης στο πάνω μέρος του χωριού και ακολουθεί το σηματοδοτημένο ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 μέχρι ένα σημείο. Το τοπίο είναι απολαυστικό, ζωηρό, μεθυστικό. Φθάνοντας σε ένα ξέφωτο αφήνεις το μονοπάτι και απλά αυτοσχεδιάζεις.

Χαράζεις τη δική σου ανηφορική πορεία προς τη κορυφή όπου υπάρχουν απομεινάρια από κάστρο επί της φραγκοκρατίας. Η θέα είναι μοναδική. Το βλέμμα συναντά τις απέναντι κορυφογραμμές.

  • Στο Σανατόριο Μάννα, εκεί όπου το θλιβερό παρελθόν του πόνου συναντά το εγκαταλελειμμένο σκηνικό του παρόντος. Κατασκευάστηκε το 1927 με πρωτοβουλία της Άννας Παπαδοπούλου, αδελφής του Παύλου Μελά, για τη φροντίδα των ασθενών από η μάστιγα της εποχής, τη φυματίωση.

Σήμερα δεσπόζει αναξιοποίητο και σε ένα αλπικό τοπίο λίγο πριν τη διασταύρωση των χωριών Βαλτεσινίκο και Μαγουλιάνα. Το Σανατόριο ήταν ένα σημαντικό έργο της εποχής εκείνης στο τομέα της περίθαλψης, με σημαντικό επίσης αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον.

  • Στα μονοπάτια του. Αν κάτι πραγματικά αξίζει να κάνεις στο Βαλτεσινίκο είναι να περπατήσεις στα πράσινα μονοπάτια του. Εκτός από το πιστοποιημένο μονοπάτι του Μαινάλου, υπάρχουν και αρκετά τοπικά, με εξαιρετικού ϕυσικού κάλλους διαδρομές.

Από τα πιο γνωστά της περιοχής είναι το κυκλικό μονοπάτι που ξεκινά από τα ριζά του Παλαιοκάστρου και καταλήγει στης Γριάς το Λιθάρι.

Λέγεται ότι είναι μια συναρπαστική διαδρομή που προσϕέρει μια δυνατή εμπειρία επαϕής με τη ϕύση αλλά και γνωριμίας με τη τοπική ιστορία. Εμείς, γνωρίσαμε τη ϕύση και την ιστορία της αρκαδικής γης, εκτός σηματοδοτημένων μονοπατιών. Η διπλή αποτυχημένη προσπάθειά μας, για της Γριάς το Λιθάρι, μας οδήγησε σε κρυμμένους μικρούς θησαυρούς του χωριού.

Εντελώς τυχαία πέσαμε πάνω στη  Προπαντή, μια καταβόθρα που το όνομά της σημαίνει , αυτό που  δεν γεμίζει δε χορταίνει ποτέ. Εκεί έριχναν  ζώα , πράγματα, και γενικότερα ότι ήθελαν να ξεϕορτωθούν. Σήμερα, καλύπτεται από ένα μεγάλο βράχο. Κάπως έτσι τυχαία, ο δρόμος μας έβγαλε και στο πέτρινο γεϕύρι του Πορί και από εκεί ακολουθώντας το ρυάκι ανακαλύψαμε το Μύλο του Παυλόπουλου, ο οποίος λειτουργούσε μέχρι και το ΄80. Απολαυστικό οδοιπορικό με θέα το θηριώδης Παλαιόκαστρο. Μπορεί να μη ϕτάσαμε ποτέ στο προορισμό μας, μα και πάλι κερδισμένοι είμαστε. Γιατί, αυτό που έχει σημασία είναι το ταξίδι.

Που θα μείνεις

Διαμονή στο Θέα Βαλτεσίνικο, ένας παραδοσιακός πετρόκτιστος ξενώνας  χτισμένος  σε υπέροχη τοποθεσία με πανοραμική θέα, από όλα τα δωμάτια, «πιάτο» όλο χωριό.

Όλοι οι χώροι του είναι εξαιρετικής αισθητικής, προσεγμένοι και άνετοι, ϕτιαγμένοι με αγάπη και μεράκι. Ο  Γιώργης, ο ιδιοκτήτης,  είναι από τους πιο ϕιλόξενους, θετικούς και πρόθυμους ανθρώπους που έχω συναντήσει και σίγουρα σε κερδίζει με την ευγένεια του.

Μην παραλείψεις να δοκιμάσεις το τηγανόψωμο στο πλούσιο πρωινό μπουϕέ. Σημείωσε στα συν και το λαχταριστό σπιτικό κέικ.

Που θα φας

Στο χωριό λειτουργούν δύο ταβέρνες με εξαιρετικό φαγητό η Κληματαριά και ο Βασιλικός. Ποιότητα και παράδοση χαρακτηρίζει και τις δύο.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση