Όταν προγραμμάτιζα την ορεινή μου εξόρμηση στον Επτάλοφο του Παρνασσού δεν φανταζόμουν ότι θα κατέληγα να πεζοπορώ σε ονειρικά μονοπάτια, να διασχίζω ελατοδάση και να ανακαλύπτω σπηλιές με νεράιδες. Αν μου το έλεγε κάποιος μάλλον αλαφροΐσκιωτη θα με αποκαλούσα. Έλα όμως που το ανήσυχο πεζοπορικό μου πνεύμα και η αναζήτηση του αγνώστου ξύπνησαν και με έβαλαν σε νέες περιπέτειες! Έτσι λοιπόν το προηγούμενο σαββατοκύριακο με βρίσκει χωμένη στην αγκαλιά του Παρνασσού ,να πεζοπορώ εως την νεραϊδοσπηλιά της Βάργιανης.

 

ΒΑΡΓΙΑΝΗ

Η Βάργιανη είναι ένα μικρό πέτρινο χωριό του νομού Φωκίδας. Βρίσκεται κουρνιασμένη στις πλαγιές της κορυφής Γερολέκας στην αθέατη πλευρά του Παρνασσού και κλείνει πονηρά το μάτι στις αντικρινές βουνοκορφές  της Γκιώνας. Η πινακίδα αξιόλογος παραδοσιακός οικισμός  στο 51χλμ Άμφισσας-Λαμίας  μαρτυρεί ότι αυτό που θα αντικρίσουμε μετά από 4χλμ φιδίσιου δρόμου θα μας αφήσει άφωνους. Και πράγματι, μένουμε με το στόμα ανοιχτό από τον ενθουσιασμό. Γιατί, αυτό το χωριουδάκι είναι μια έκπληξη και μια αποκάλυψη σε αυτό το ταξίδι μας. Η Βάργιανη αντιστέκεται στη μαζική τουριστική ανάπτυξη. Είναι ένας μικρός πέτρινος παράδεισος . Αυθεντική και γραφική με τα πυκνά ελατοδάση να τη περιτριγυρίζουν, τα αιωνόβια πλατάνια να ξεδιψούν στα τρεχούμενα νερά της και τις αμέτρητες περίτεχνες βρύσες της, σημάδεψε το ταξιδιωτικό χάρτη μου ως ένα από τα πιο όμορφα χωριά της χώρας μας. Σημάδεψαν όμως και τη καρδιά μου οι όμορφες εικόνες  που μου χάρισε η διαδρομή ως την Νεραϊδοσπηλιά .

ΒΑΡΓΙΑΝΗ  – ΝΕΡΑΪΔΟΣΠΗΛΙΑ

Η Νεραϊδοσπηλιά βρίσκετα νοτιοανατολικά του χωριού στα μέσα του απόκρημνου βράχου της οροσειράς Καραμπάμπα στις πλαγιές της κορυφής Γερολέκας και αγγίζει τα 1426 μέτρα ύψους. Είναι ένα εξωπραγματικό σπήλαιο μήκους 100 μέτρων με λιμνούλες στο εσωτερικό του. Αποτελείται από δύο θαλάμους με δώδεκα λιθωματικές λεκάνες, πισίνες, και εντυπωσιακούς σχηματισμούς με σταλαγμίτες και σταλακτίτες. Το χειμώνα έχουν πάντα νερό ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες μόνο κάποιες στο βάθος. Σύμφωνα με τους θρύλους εδώ κατοικούσαν οι νεράιδες του Παρνασσού και οι σχηματισμοί του σπηλαίου προέρχονται από τον αέρινο χορό τους.

Σε πολλά sites αναφέρεται ως ένα αξιοθέατο του χωριού της Βάργιανης χωρίς να επισημαίνεται ότι πρόκειται στη πραγματικότητα για μια ορεινή πεζοπορική διαδρομή. Κι αυτή είναι μια παγίδα στην οποία πέφτουν αρκετοί. Ανάμεσα σε αυτούς κι εμείς.Με αποτέλεσμα να ξεκινούν κάπως απροετοίμαστο για να ανακαλύψουν αυτόν τον νεραϊδότοπο. Όντως είναι ένα εκπληκτικό αξιοθέατο και μπορείς να απολαύσεις την μοναδική φυσική του ομορφιά μετά από μια διαδρομή περίπου 2 ωρών. Απαιτείται καλή φυσική κατάσταση, κατάλληλο εξοπλισμό και υπομονή. Με μεγάλη υπομονή χρειάστηκε να οπλιστώ κι εγώ σε αυτή τη περιπέτεια καθώς συγκρούστηκα με τους φόβους μου και δεν σου κρύβω ότι αρκετές φορές θέλησα να γυρίσω πίσω και να απολαύσω τη ζεστασιά του καφενείου του χωριού. Θες ο ελλιπής εξοπλισμός, ο περιορισμένος  χρόνος, ίσως η μη μελέτη του μονοπατιού με έκαναν να έχω υπαρξιακά ερωτήματα του τύπου πότε θα φθάσω ή τι θα συναντήσω. Γιατί εμείς πηγαίναμε απλά να δούμε, «το αξιοθέατο» της Βάργιανης, την Νεαραϊδοσπηλιά της  και υπολογίζαμε κανένα εικοσάλεπτο περπάτημα. Βέβαια το επιχειρήσαμε και το τολμήσαμε. Φυσικά δεν συνιστώ σε κανέναν να ακολουθήσει τη δική μας τρέλα και γι’ αυτό με αυτό το post επιθυμώ να δώσω όλες εκείνες τις πληροφορίες που θα σε βοηθήσουν να οργανώσεις τη δική σου πεζοπορική διαδρομή και να ζήσεις  το δικό σου παραμύθι.

Η διαδρομή

Με αφετηρία τις περιβόητες πηγές Μπουρμπούλα ακολουθούμε τον χωματόδρομο που μας βγάζει έξω από το χωριό στη θέση ράχη, απ’ όπου μπορείς να δεις όλα τα σπίτια του χωριού.

Ξεκλέβω μια πανοραμική της πέτρινης Βάργιανης! Αφήνοντας πίσω μας και τα τελευταία σπίτια του χωριού συνεχίζουμε μέχρι τη διασταύρωση με δευτερεύοντα χωματόδρομο τον οποίο και ακολουθούμε σύμφωνα με την υπόδειξη της σήμανσης.  Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω η πινακίδα Είσοδος στο μονοπάτι της Νεραϊδοσπηλιάς σηματοδοτεί την έναρξη της περιπέτειας μας. Στο σημείο αυτό εγκαταλείπουμε το δασικό δρόμο και ανηφορίζουμε την ομαλή ράχη. Το μονοπάτι στην αρχή είναι πλατύ και βατό. Η συνέχεια όμως έπεται πιο δύσκολη απ’ ότι περιμέναμε. Πεζοπορούμε σε απότομη πλαγιά με  το έδαφος να γίνεται κακοτράχαλο και ολισθηρό. Το θετικό είναι ότι η σήμανση είναι ευδιάκριτη σε όλη την διαδρομή και δεν μας δυσκολεύει καθόλου να κινηθούμε άμεσα και χωρίς καθυστερήσεις. Είναι από τα πιο ευκρινή και καθαρά μονοπάτια που έχουμε περπατήσει , καλοσημαδεμένο άλλοτε με κίτρινη μπογιά στους κορμούς των δένδρων, άλλοτε με τις κατευθυντήριες μεταλλικές τετράγωνες πινακίδες του, και με τις πολύ βοηθητικές κοκκινόασπρες ταινίες στα κλαδιά των δένδρων.

 

Οι τελευταίες μαρτυρούν μάλλον τη διεξαγωγή κάποιου ορεινού αγώνα. Θαυμασμό και respect σε όλους εκείνους που το τόλμησαν! Συνεχίζουμε τραβερσαριστά την ανηφορική μας πορεία με κατεύθυνση πάντα ανατολικά. Χωρίς να έχουμε το χρόνο για σύμμαχο μας, η σκέψη της παραίτησης και της επιστροφής στροβιλίζει στο μυαλό μας. Το τοπίο, όμως μας καθηλώνει. Τα θεόρατα έλατα που ορθώνονται γύρω μας και σκοτεινιάζουν το μεσημεριανό φως μας κάνουν να φαντάζουμε μικροί μπροστά στα θαύματα της φύσης.

Είναι ένας μικρός επίγειος παράδεισος, πως να τον εγκαταλείψουμε? Κόντρα στη λογική συνεχίζουμε. Το μονοπάτι μας βγάζει σε σάρα όπου στα δεξιά ανοίγει ένα παράθυρο στις απέναντι βουνοκορφές.

Συνειδητοποιούμε ότι έχουμε κερδίσει λίγο ύψος και παίρνουμε θάρρος. Αφού προσπεράσουμε τις πέτρινες σάρες το μονοπάτι μας οδηγεί στη μύτη ενός βράχου. Κάτω απλώνεται το διάσελο της Άμπλιανης.  Απαραίτητη μια ολιγόλεπτη στάση.

Χαμογελάμε στην πανοραμική θέα και συνεχίζουμε. Μέχρι στιγμής έχουμε διανύσει πάνω από τα μισά της διαδρομής.

Κινούμαστε σε λαβυρινθώδες ανάγλυφο με αγωνία για το που θα μας βγάλει αυτή η διαδρομή ώσπου επιτέλους βγαίνουμε πάνω σε ράχη. Εκεί μας περιμένει μια ευχάριστη έκπληξη: Ναι, ανθρώπινη ζωή στον ορίζοντα! Μια παρέα των τριών που απολαμβάνουν το τοπίο μας υποδέχεται και μας δίνει χρήσιμες πληροφορίες. Ευκαιρία να πάρουμε κι εμείς μια ανάσα!

Ομολογώ ότι αυτό ήταν ένα σπρώξιμο για να συνεχίσουμε. Έχουμε ακόμη μισή ώρα για το τελικό προορισμό μας.  Μαζεύουμε τα κουράγια μας και κατηφορίζουμε τη ράχη.

Μπροστά μας ανοίγεται ένα νέο δασωμένο μονοπάτι. Ακολουθούμε πιστά τη πυκνή σήμανση και καταλήγουμε σε μια μικρή ραχούλα.

Από εκεί φεύγει  μονοπάτι, το πιο απαιτητικό τμήμα της όλης διαδρομής! Συναντάμε το πρώτο σχοινί, το οποίο είναι τοποθετημένο μόνιμα στον κάθετο βράχο που τον περνάμε με την βοήθεια του.

Μεγάλο μέρος της διαδρομής όσο πλησιάζουμε στη σπηλιά το διασχίζουμε τη βοήθεια σχοινιού που έχει τοποθετηθεί στα πλάγια για μεγαλύτερη ασφάλεια.  Και βλέπουμε την εντυπωσιακή είσοδο της Νεραϊδοσπηλιάς που σίγουρα είναι πάνω από 5 μέτρα! Με ένα βλέμμα ενθουσιασμού στα μάτια εισερχόμαστε στο κόσμο του φανταστικού, στη μυθική Νεραϊδοσπηλιά!!

Είναι σκοτεινά και σιωπηλά. Προχωράμε αργά και σταθερά προσπαθώντας να φωτίσουμε με τα κινητά μας.  Ξεχωρίζουμε τη πρώτη λιθωματική λεκάνη, η οποία είναι τελείως αποστραγγισμένη. Ομοίως και οι υπόλοιπες που ακολουθούν εκτός από τη τελευταία. Η μικρή πισίνα μας δίνει μια ονειρική εικόνα του σπηλαίου με τους σταλαγμίτες  να αντανακλώνται στα νερά της. Ένα θέαμα μυθικό! Ένα έργο τέχνης σμιλεμένο από τα χέρια της φύσης. Μόνο δέος προκαλεί ! Σε λίγο καιρό και με τις πρώτες χιονοπτώσεις και βροχές θα γεμίσουν και οι υπόλοιπες λεκάνες.

Δεν θα επιχειρήσουμε να ανακαλύψουμε τον άλλο θάλαμο. Άλλωστε δεν είμαστε προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο. Μαγεμένοι από το εσωτερικό του σπηλαίου και με μπόλικη νεραϊδόσκονη στο σακίδιο μας, παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής.

Καλή κατάβαση!

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση